TLDR
Genel İpotek, temerrüt durumunda borç verenin, teminat olarak kullanılan borçlunun tüm varlıklarına (tüm işletme varlıklarını kapsayan) el koyma hakkı veren finansal talepdir.
Genel İpoteğin Girişimler İçin Önemi:
Genel ipotek, borç verene tüm işletme varlıkları —alacaklar, stok, ekipman, fikri mülkiyet ve hatta gelecekteki varlıklar— üzerinde mümkün olan en geniş güvenlik menfaatini verir. Bu, kredi riskini en aza indirdiğinden borç veren açısından mantıklı olsa da girişimin sonraki finansman için varlıklarını teminat olarak kullanma kapasitesini ciddi ölçüde kısıtlayabilir. Risk borcu, SBA kredileri ve birçok gelire dayalı finansman kolaylığı yaygın olarak genel ipotek içerir; bu nedenle kurucular imzalamadan önce neleri taahhüt ettiklerini anlamalıdır.
Genel İpotek Müzakere Noktaları
Borçlu tarafından, genel ipotekler kısıtlayıcıdır — şirketin diğer borç verenlere teminat hakkı verme, varlıkları normal işleyiş dışında satma veya devretme yeteneğini sınırlandırır. Müzakereler sıklıkla şirketin operasyonel esnekliğini korumasına izin veren istisnalara odaklanır: olağan işleyiş ipotekleri için izin verilen yükümlülükler (ekipman üzerinde satın alma ipotekleri, vergi ipotekleri), belirli bir eşiğin altındaki varlık satışları için sepet izinleri ve alt borca izin veren hükümler.
Türkiye’de Teminat Hukuku
Türkiye’de teminat hakları Türk Medeni Kanunu, Türk Ticaret Kanunu ve Türk Borçlar Kanunu kapsamında düzenlenir. Taşınmaz mallar üzerinde ipotek, taşınır mallar üzerinde rehin ve Ticari İşletme Rehni (TİR), genel ipotek kavramının pratik karşılıklarıdır. 6750 sayılı Ticari İşletme Rehni Kanunu, taşınır varlıklar üzerinde genel rehin tesisi için modern bir çerçeve sunar.
Pazarlık ve Risk Azaltma
Borçlular için genel ipotek müzakeresinde önemli noktalar: ipotek serbest bırakma mekanizmaları (kısmi geri ödeme veya borcun bir kısmının kapatılması karşılığında ipoteğin bir bölümünün serbest bırakılması), önemli varlık satışlarına izin verilen istisnalar (basket’lar), ve junior debt’e izin için intercreditor anlaşmaları. İyi yapılandırılmış intercreditor anlaşmaları, borçlunun gelecekteki sermaye yapısı esnekliğini kritik ölçüde etkiler.